Looppootjes en ‘Viagra’ in extreem gezellig eethuisje

Het favoriete restaurant van Abdelkader Benali
Door JOËL BROEKAERT

‘Je bent zóó móóoooi. Je bent zóó mooi.” Bij New Draver staat de hele avond de Surinaamse radio aan. Het eethuisje aan de Wibautstraat houdt het midden tussen een toko en een voetbalkantine. Naast ons tafeltje prijkt de bijna één meter hoge Humphry Kesser-wisseltrofee, erachter hangt de Surinaamse vlag, erboven wat verdwaalde kerstversiering. Naast de bar staan twee gokkasten, op de bar een pc waarop een vaste klant een spelletje patience speelt, achter de bar een tv afgestemd op Eredivisie Live. Verdeeld over de ruimte staan drie bronzen bustes: Ruud Gullit, Edgar Davids en Johan Cruijff.

Precies een week geleden vroeg ik of ik moest reserveren. „Ach. Ik kan je naam wel even op een papier schrijven. Dan ziet degene met wie je komt ook dat het goed geregeld is, toch?” Heel attent, maar overbodig. Zaterdagavond zeven uur zit vooral de bar vol. En er wordt eten afgehaald aan een apart loket.

Ik ben gek op gemberbier, dus moet direct de zelfgemaakte proberen. De gemberstroop wordt hier, net als de cola- en ananasstroop, met gewoon water aangelengd. Het troebele, prikloze gemberbier is lekker – het doet denken aan Chinese gembersnoepjes en ouderwetse waterijsjes, met een vurige kick op het einde – en vooral mierzoet. Dat laatste blijkt het thema van de avond. Je hoeft niet bang te zijn dat het eten te pittig is voor het westerse palet. Eerder te zoet.

Ik ken de Surinaamse keuken niet zo goed, dus we bestellen alles waarvan we niet weten wat het betekent. Zoals de ‘Fowru Futu (kippenpootjes met hete ketjapsaus)’. „Je weet wat het is hè? Dat zijn die looppootjes van de kip.” De tenen, bedoelt de serveerster. Daar zit geen vlees aan, de bedoeling is dat je de zacht gestoofde, gelatineuze huid van de kootjes afsabbelt (er wordt geen bestek bij gegeven). In de zoete ketjapsaus met five-spice en „nog wat abacadabra” vind ik ze veel lekkerder dan ik ze ken van de Chinees. De rijke en volvette tayer-soep (een aardappelachtige knol die veel gebruikt wordt in de Surinaamse keuken) met kip, rund en kokos is een aanrader. De kipsaté is goed, met name de zelfgemaakte pindasaus.

Sopropo blijkt een grote, bittere komkommerachtige te zijn (smaakt een beetje naar courgette en artisjok), in dit geval gevuld met goed gekruid gehakt. Interessante smaken. De Surinaamse vis (kandratiki) is heel stevig en een tikje droog. De zoete saus met paprika, ui en laurier maakt dat deels goed. De Djarpesi Moksi Alesi (rijst, bonen, zoutvlees en gerookte kip) is droog en vlak van smaak. Het zijn vooral de condimenten die noemenswaardig zijn: de lichtzure, perfect geblancheerde snijboontjes bij de vis, de pindasaus en hete saus van gele pepers (die je net de tijd geeft om de fruitige paprikasmaak te proeven, voordat die ontploft in je mond) en de zoute atjar. Als toetje kun je een vierkant stuk cake krijgen, al dan niet met ananas.

De grote porties zijn perfect als lekkere, snelle hap. Maar je moet niet écht haast hebben. Ze zijn de drankjes niet vergeten, ze doen gewoon rustig aan. De bediening heeft aan de andere kant alle tijd voor je. De dames (die met die dikke billen, waar Benali het over heeft) leggen het met liefde uit. „Tiki Tiki? Dat is een bittertje. Een soort medicijn. Vooral die oudere mannetjes drinken dat, omdat het goed is voor… Weet je wel?” Fernet Branca staat op de kaart als ‘Branca (Viagra)’. Je moet echt goed je best doen om meer dan drie tientjes de man stuk te slaan. New Draver is een extreem gezellig en geheel pretentieloos exotisch eethuisje, waar wel echt gekookt wordt.

Elke week test onze recensent het favoriete Amsterdamse restaurant van een bekende Nederlander.